Tivoli – kraina fontann i ogrodów

Tivoli to najbardziej ambitna wycieczka poza Rzym, jaką można sobie wyobrazić: w jednym miasteczku spotykają się ruiny największej rezydencji cesarskiej starożytności, renesansowy „ogród cudów” zbudowany dosłownie z gruzu tej rezydencji, oraz XIX-wieczny park, który powstał z klęski żywiołowej. Licząca dziś ponad 56 tysięcy mieszkańców Tibur – jak nazywali ją Rzymianie – leży na wschód od stolicy Włoch, na skraju Gór Sabińskich, tam gdzie rzeka Aniene spada z gór na równinę. Ten sam spadek wody, który przez wieki topił i zalewał miasto, dał mu też jego największe atrakcje turystyczne.

Historia Tivoli

Tiburtyni lubili powtarzać, że ich miasto jest starsze od Rzymu – tradycja mówi o roku 1215 p.n.e. i o legendarnym założycielu Tiburnusie. Weryfikowalna historia zaczyna się skromniej, około 380 r. p.n.e., ale i tak Tibur (jak brzmiała antyczna nazwa) był już wtedy ważnym ośrodkiem sabińsko-latyńskim, strzegącym przeprawy przez Aniene na szlaku sezonowego przepędu owiec między Abruzją a Kampanią Rzymską. Poeta Wergiliusz nazwał je Tibur Superbum – „Dumnym Tiburem” – i ten epitet do dziś widnieje w herbie miasta.

Już za Republiki bogaci patrycjusze budowali tu wille letnie, uciekając przed upałem i zgiełkiem Rzymu. Za Cesarstwa Tibur stało się wręcz synonimem wytwornego odpoczynku – to tutaj Horacy marzył o spokojnej starości, a Hadrian, najbardziej podróżujący z cesarzy, postanowił zbudować rezydencję większą niż jakakolwiek wcześniejsza willa rzymska. W średniowieczu miasto było siedzibą biskupią, a jego górna część, dziś zwana Castrovetere, zachowała układ starożytnej akropoli. Od XVI wieku Tivoli przeżyło drugą młodość dzięki kardynałowi Ippolito II d’Este, a od XIX wieku – dzięki papieskiemu projektowi inżynieryjnemu, który miał ocalić miasto przed powodzią, a przy okazji stworzył jeden z najpiękniejszych parków romantycznych Europy.

Zabytki Tivoli

Tivoli oferuje trzy zupełnie różne opowieści o władzy, wodzie i pięknie – i wszystkie trzy warto poznać osobno, bo mówią o zupełnie innych epokach.

Villa Adriana

Villa Adriana to rezydencja, jaką cesarz Hadrian kazał wznieść w latach 118–138 n.e. na równinie ok. 5 km od dzisiejszego centrum Tivoli. Nie była to jedna budowla, lecz rozległy kompleks ponad trzydziestu obiektów – pałaców, term, teatrów, bibliotek i sztucznych dolin – rozrzuconych na powierzchni ponad 120 hektarów, z czego dziś zwiedzić można ok. 40. Skala odpowiadała ambicjom właściciela: Hadrian spędził większość panowania w podróży po całym imperium (Grecja, Egipt, Syria, Brytania, Afryka Północna), i w swojej willi odtworzył – jak twierdzą przewodnicy po Villa Adriana, choć historycy sztuki spierają się, na ile dosłownie – miejsca, które go zachwyciły: ateński Pecile, egipski kanał w Canopus, grecki teatr.

Punktem zwrotnym w dziejach willi był rok 125 n.e., gdy Hadrian wrócił z wielkiej podróży po Grecji i Egipcie i kazał przebudować rezydencję według wzorów, które tam zobaczył. W skład kompleksu wchodziły trzy strefy: część dla cesarza, jego rodziny i gości, część dla wyższych urzędników oraz zaplecze dla służby i żołnierzy – wszystkie połączone siecią podziemnych korytarzy, którymi personel mógł się przemieszczać niewidoczny dla panów. Do najważniejszych zachowanych elementów należą: Pecile, olbrzymi czworoboczny portyk z basenem pośrodku, wzorowany na ateńskiej Stoa Pojkile; Teatr Morski – okrągła wysepka-pawilon otoczona fosą, prywatne ustronie cesarza; Kanopos, długi kanał ozdobiony rzeźbami, przywołujący egipskie miasto Kanopos koło Aleksandrii; oraz Wielkie i Małe Termy.

Po śmierci Hadriana willa jeszcze długo służyła kolejnym cesarzom jako letnia rezydencja – odrestaurował ją Dioklecjan, ale Konstantyn Wielki wywiózł część jej dzieł sztuki do Konstantynopola, po czym kompleks stopniowo podupadał. W średniowieczu stał się zwyczajnym kamieniołomem – i to właśnie stąd, jak zobaczymy niżej, w XVI wieku czerpał materiał budowniczy Villa d’Este. Systematyczne wykopaliska ruszyły dopiero w XVIII–XIX wieku, a w 1999 r. Villa Adriana trafiła na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Bilety i godziny otwarcia

Bilet normalny: ok. 20 euro. Ulgowy (obywatele UE 18–25 lat): ok. 9 euro. Wstęp bezpłatny dla osób poniżej 18 roku życia. Dostępny jest też Villae Pass (Villa Adriana + Villa d’Este + Santuario di Ercole Vincitore) w cenie ok. 34 euro. Wstęp bezpłatny w pierwszą niedzielę miesiąca oraz w kilka świąt państwowych (25 kwietnia, 2 czerwca, 4 listopada). Otwarte codziennie od 9:00, godziny zamknięcia zmieniają się sezonowo (od ok. 17:00 zimą do ok. 19:30 latem); ostatnie wejście 90 minut przed zamknięciem. Zamknięte 1 stycznia i 25 grudnia. Ceny i godziny bywają aktualizowane – warto sprawdzić je przed wizytą na oficjalnej stronie Villae di Tivoli.

Dojazd z centrum Tivoli: autobus lokalny linii 4.

Villa d’Este

Villa d’Este to arcydzieło renesansowego ogrodnictwa – i jednocześnie, jak lubi podkreślać wielu historyków sztuki, pomnik jednej wielkiej, dobrze udokumentowanej porażki życiowej. Jej fundator, kardynał Ippolito II d’Este (1509–1572), był synem Lukrecji Borgii i wnukiem papieża Aleksandra VI – a mimo tak imponującego rodowodu i ogromnej fortuny zbieranej z kościelnych beneficjów, pięciokrotnie przegrał wyścig o tiarę papieską. Papież Juliusz III wynagrodził mu te niepowodzenia, mianując go dożywotnim gubernatorem Tivoli w 1550 r. Kardynał, przyzwyczajony do przepychu francuskiego dworu, uznał, że zwykły klasztorny pałac gubernatorski to za mało, i postanowił zbudować rezydencję, która przyćmi wszystko inne w okolicy – łącznie z sąsiadującą, choć wtedy już od dawna opuszczoną, Villa Adriana.

Projektantem ogrodu został Pirro Ligorio, archeolog-antykwariusz, który spędził lata na badaniu ruin Villa Adriana. To właśnie ta znajomość terenu okazała się kluczowa – i moralnie dwuznaczna. Ligorio nie kupował marmurów z dalekich kamieniołomów, tylko systematycznie „wydobywał” je z willi Hadriana: setki posągów, kolosalne egipskie rzeźby z Canopus, cenne mozaiki. Villa d’Este stała się w ten sposób dosłownie nową skórą nałożoną na starożytny szkielet – a Villa Adriana straciła większość swojej dekoracji na rzecz sąsiada. Budowa kosztowała też miasto: kardynał kazał wyburzyć całe kwartały domów, kościół Santa Margherita i część szpitala, co w 1568 r. skończyło się dwunastoma pozwami mieszkańców Tivoli przeciwko niemu. Pozwy przegrali.

Prawdziwym cudem willi jest jednak jej system hydrauliczny – ponad 500 fontann, wodotrysków i kaskad zasilanych wyłącznie siłą grawitacji, bez jednej pompy (prawie… bo dzisiaj pompy muszą wspomagać wodotrysk Fontanny Neptuna). Wodę doprowadzał 600-metrowy podziemny kanał pod samym miastem, wiodący prosto z rzeki Aniene. Ten sam napęd wodny poruszał też mechaniczne cuda epoki: Fontanę Organową (Fontana dell’Organo), ukończoną w 1571 r., w której przepływająca woda gra prawdziwe dźwięki organowe – podobno tak przekonująco, że sam papież Grzegorz XIII osobiście sprawdzał wnętrze fontanny w poszukiwaniu ukrytego muzyka. Podobnie działa Fontana Sowy (Fontana della Civetta): mechaniczne ptaki „śpiewają”, dopóki nie „pojawi się” sowa, która je „ucisza” – XVI-wieczna zabawka inspirowana antycznymi traktatami Herona z Aleksandrii, zrekonstruowana i wciąż działająca.

Najwyżej położona fontanna – Bicchierone (Wielki Kielich) – to już dzieło Berniniego, dodane w latach 1660–1661 na zlecenie kardynała Rinalda d’Este; Bernini zaprojektował też kaskadę przy Fontanie Neptuna. Poniżej rozciąga się Cento Fontane – aleja stu fontann symbolizująca rzekę Aniene płynącą ku Tybrowi, spinająca dwie skrajne fontanny ogrodu: Rometta, miniaturową rekonstrukcję Rzymu (podobno zbudowaną na złość papieżowi, który odmówił kardynałowi zgody na budowę pałacu w samym Rzymie), oraz Fontanę Owalu. Willa przetrwała potem okres zaniedbania pod Habsburgami w XVIII wieku, odrodziła się w XIX wieku dzięki kardynałowi Gustavowi Adolfowi von Hohenlohe, którego gościem był Franz Liszt – skomponował tu swoje impresjonistyczne Les jeux d’eaux à la Villa d’Este. W 2001 r. Villa d’Este trafiła na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Bilety i godziny otwarcia

Bilet normalny: ok. 10–15 euro (cena bywa wyższa w okresie wystaw czasowych). Ulgowy (UE 18–25 lat): ok. 2 euro. Wstęp bezpłatny dla osób poniżej 18 roku życia oraz w pierwszą niedzielę miesiąca. Otwarte od wtorku do niedzieli, zwykle 8:45–19:45 latem i krócej zimą (ostatnie wejście godzinę przed zamknięciem); poniedziałki – tylko popołudnie. Zamknięte 1 stycznia i 25 grudnia. Dokładne godziny i ceny warto zweryfikować na oficjalnej stronie Villae di Tivoli przed wizytą.

Wejście od strony Piazza Trento, w centrum Tivoli.

Villa Gregoriana

Wbrew nazwie, Villa Gregoriana nigdy nie była niczyją prywatną rezydencją – to publiczne dzieło inżynierii hydraulicznej, które z konieczności stało się parkiem. Aniene od starożytności regularnie zalewała Tivoli (powódź opisał już Pliniusz Młodszy), ale katastrofa z 16 listopada 1826 roku była wyjątkowa: fala zniszczyła dzielnicę Santa Croce i zagroziła samej akropoli miasta. Papież Grzegorz XVI, wstąpiwszy na tron w 1831 r., ogłosił międzynarodowy konkurs na odprowadzenie rzeki. Zwyciężył projekt inżyniera Clemente Folchiego, który zamiast budować kolejne wały, zaproponował wydrążenie dwóch tuneli w Monte Catillo i skierowanie tamtędy głównego nurtu Aniene.

Cunicoli Gregoriani (Tunele Gregoriańskie), o łącznej długości niemal 300 metrów, otwarto uroczyście 7 października 1835 r. w obecności papieża i króla Portugalii Pedra V. Woda popłynęła nowym korytem i spadła kaskadą o wysokości ok. 120 metrów – dziś druga co do wysokości w całych Włoszech, po wodospadzie Marmore. Dawne koryto rzeki i otaczające je skały zamieniono w park publiczny, który stał się obowiązkowym punktem programu Grand Touru: Goethe pisał o Tivoli jako jednym z najwspanialszych widoków natury, Byron szukał tu refleksji o przemijaniu cywilizacji, a Piranesi i Turner uwiecznili kaskadę w niezliczonych rycinach i szkicach.

Park skrywa też warstwy znacznie starsze niż XIX-wieczna inżynieria. Na skalnym cyplu nad wąwozem stoją dwa antyczne Templi dell’Acropoli – okrągła Świątynia Westy z I w. p.n.e. (dziesięć z pierwotnych osiemnastu kolumn korynckich wciąż stoi) oraz prostokątna Świątynia Sybilli, przez wieki funkcjonująca jako kościoły chrześcijańskie, co paradoksalnie uchroniło je przed rozbiórką na materiał budowlany. Niżej, w samym wąwozie, kryją się resztki willi rzymskiego konsula Manliusza Wopiskusa, opiewanej przez poetę Stacjusza – rezydencji, której pomieszczenia wykuto wprost w skale, tak by naturalne groty służyły za chłodne salony. Głębiej wciąż, w tzw. „Dolinie Piekła”, znajdują się Grota Neptuna i Grota Syren – ta druga podobno zainspirowała Hansa Christiana Andersena do napisania Syrenki podczas jego pobytu w Rzymie w 1834 roku, choć ten związek pozostaje raczej sympatyczną anegdotą niż udowodnionym faktem literaturoznawczym.

Po latach powojennego zaniedbania park przejął w 2002 r. FAI (Fondo Ambiente Italiano) i po trzyletniej renowacji otworzył go ponownie w 2005 roku. Trasa wymaga kondycji – liczne schody i strome zejścia – ale nagrodą jest spacer dosłownie kilka centymetrów od huczącej kaskady.

Bilety i godziny otwarcia

Bilet normalny: ok. 10 euro. Ulgowy (6–18 lat): ok. 3 euro. Studencki (do 25 lat): ok. 6 euro. Rodzinny (2 dorosłych + min. 2 dzieci): ok. 23 euro. Dzieci do lat 5: gratis. Godziny zmieniają się co kilka tygodni w zależności od pory roku (mniej więcej od 9:30–16:00 zimą do 9:00–19:00 w szczycie lata); wstęp możliwy do godziny przed zamknięciem. Aktualny kalendarz otwarcia i ceny są publikowane na stronie FAI.

Wejście od strony Largo Sant’Angelo, ok. 400 m od dworca kolejowego Tivoli.

Inne atrakcje Tivoli

Oprócz trzech wielkich willi, w Tivoli warto poświęcić czas na Sanktuarium Herkulesa Zwycięskiego (Santuario di Ercole Vincitore) – jeden z największych rzymskich kompleksów sakralnych okresu republikańskiego, zbudowany w II w. p.n.e. wzdłuż dawnej via Tiburtina. Tibur utożsamiało się z kultem Herkulesa jako patrona kupców i pasterzy, a sanktuarium było w swoim czasie węzłem gospodarczym równie ważnym jak religijnym; po latach zapomnienia i przemysłowego wykorzystania (fabryka papieru!) zostało odrestaurowane i częściowo udostępnione zwiedzającym. Warto też zobaczyć XV-wieczną fortecę Rocca Pia, oraz kościół San Giovanni Evangelista z freskami Perugina, Pinturicchia i Melozza z Forlì.

Dojazd do Tivoli

Pociągiem → regionalny pociąg ze stacji Roma Tiburtina (rzadziej Termini) do stacji Tivoli, ok. 1 godzina jazdy. Dworzec kolejowy leży ok. 1 km od centrum i ok. 400 m od wejścia do Villa Gregoriana.

Autobusem → metrem linii B do stacji Ponte Mammolo, a stamtąd autobusem podmiejskim COTRAL do Tivoli; czas przejazdu 30–60 minut w zależności od ruchu.

Na oba środki transportu publicznego ważne są bilety regionalne BIRG, BRT, CIRS obejmujące odpowiednie strefy podmiejskie.

Trzy wille leżą w pewnej odległości od siebie (Villa Adriana jest oddalona od centrum Tivoli o ok. 5 km, Villa d’Este i Villa Gregoriana leżą blisko siebie w samym mieście), więc na zwiedzenie wszystkich trzech warto zaplanować cały dzień, najlepiej zaczynając od Villa Adriana rano, a kończąc na Villa Gregoriana przed zachodem słońca.

Chcecie zobaczyć Villa Adriana, Villa d’Este i Villa Gregoriana z kimś, kto rozróżni Pecile od Canopo bez zaglądania do notatek? Zarezerwujcie wycieczkę z licencjonowanym przewodnikiem – Tivoli to jeden z moich ulubionych jednodniowych wypadów z Rzymu.

Zobacz też inne miejsca w okolicach Rzymu i ślady rzymskiej inżynierii wodnej: Akwedukty Rzymu – Starożytne drogi rzymskie – Okolice Rzymu – Punkty widokowe w Rzymie